Ποίηση

Της Τροίας οι φωτιές,του Μωυσή οι δέκα εντολέςκαι του Ιούδα το φιλίπαλιές πληγές ανοίγουν. Σε κάστρα και αυλές,σε σκοτεινές υπόγειες στοές,σαν καταρράχτες, μάτια μου,τα όνειρα μας πνίγουν. Τι άλλο πρέπει …

Πάνω που στέγνωσε το αίμα στην πληγήκι ο πόνος άρχισε να λιώνει στις οθόνεςμια μαύρη πεταλούδα χύμηξε τρελή,σαν ούριος άνεμος πάνω απ’ τις ανεμώνες. Φωνές στους δρόμους υπνοβάτες και τυφλοίμε …

Πιασμένοι στον ιστό μιας ευρωπαίας αράχνηςτα ρούχα μας μυρίζουν αρρωστιάρικους καπνούςπαιγμένοι στα χαρτιά μιας διεθνούς απάτηςκαι κάποιοι να μιλάνε γι’ ανισόρροπους καιρούς. Γρανάζια μιας αδηφάγας μηχανήςο χτύπος της καρδιάς μας …

Άλλη μια μέρα πέρασεκαι τίποτα δεν άλλαξεαυτοί που έχουν τα σκοινιάμας έχουν του χεριού. Κι εσύ που πια μεγάλωσεςτον όρκο σου δεν κράτησεςμόλις εστένεψε η θηλιάδεν αντιστάθηκες. Έχουμε υποχρέωσησ’ ανθρώπους …

Μια παγωμένη πνοήαπ’ την ψυχή βαθιάτη θλίψη σου σκορπάστης μοναξιάς τα χείλια. Μια φλογισμένη οργήσκιάζει τη λογική σουκαι μοιάζει η ζωή σουσαν τα πεσμένα φύλλα. Αν μάθεις ν’ αγαπάς,αν μάθεις …